آن که باور بی دریغ در او بسته بودم.
اکنون که سراچه ی اعجاز پس پشت می گذارم
به جز آهِ حسرتی با من نیست :
تبری غرقه ی خون بر سکوی باور بی یقین و
باریکه ی خونی که از بلندای یقین جاری ست.
| تبليغات | X |
سكوت آب
مي تواند
خشكي باشد وفرياد عطش؛
سكوت گندم
مي تواند
گرسنگي باشد وغريو پيروزمندانه ی قحط؛
همچنان كه سكوت آفتاب
ظلمات است
اما سكوت آدمي فقدان جهان و خداست؛
غريو را
تصويركن !
اکنون که سراچه ی اعجاز پس پشت می گذارم
به جز آهِ حسرتی با من نیست :
تبری غرقه ی خون بر سکوی باور بی یقین و
باریکه ی خونی که از بلندای یقین جاری ست.
لینک ثابت
نوشته توسط شاید خودم